Mijn belevenissen in Nickerie, januari-april 2009

De afgelopen drie maanden heb ik als vrijwilligster mogen werken bij WIN. Via onze vriend Tobi was ik al vanaf de start van WIN op de hoogte van al hun projekten. Omdat ik zelf werkzaam ben in de gehandicaptenzorg bij MEE en daarnaast jarenlange ervaring heb als fysiotherapeute volgde ik de ontwikelingen in Nickerie met grote belangstelling. Vaak speelde ik met de gedachte om zelf daar een periode aan het werk te gaan. Toen ik hoorde dat ik welkom was heb ik de knoop doorgehakt: ik neem onbetaald verlof, laat mijn gezin voor drie maanden achter en ga “overwinteren” in Suriname.

Met grote tevredenheid en een beetje heimwee kijk ik nu terug op dit avontuur, dat is omgevlogen. Er was ook zo veel te doen en ik mocht ook zo veel doen!
Samen met Rob mocht ik meedenken over de opzet van seniorenzorg in Nickerie. Er waren al plannen maar de afgelopen maand is daadwerkelijk begonnen met de bouw van het dagactiviteitencentrum, het thuiszorgkantoor en een ruimte voor uitleen van hulpmiddelen.
Daarnaast werd het mijn taak om coach/praktijkbegeleidster te zijn voor de vrouwen die de door WIN verzorgde MBO-opleiding zorg en welzijn volgen. Daardoor kreeg ik intensief contact met tien vrouwen (tussen de dertig en vijftig jaar) die ik mocht helpen bij hun werkstukken en hun praktijkopdrachten. Ik maakte ze wegwijs op internet en ik begeleidde ze tijdens hun stagewerk in de thuiszorg. Zo kwam ik regelmatig in Huize Francis, een oud bejaardenhuis, waar veel bewoners thuiszorg kregen, maar ook in de polders bij de mensen thuis. Hoewel de werkzaamheden zich daar meestal niet in het huis, maar in de schaduw onder het huis en soms in het bijzin van de hele familie plaatsvonden. Op deze manier leerde ik snel de omgeving, maar ook de problematiek van de mensen kennen. Ik heb grote bewondering gekregen voor “mijn leerlingen”, die vaak naast de zorg voor een gezin en een gedeeltelijke baan vol ambitie met hun opleiding bezig waren. En dat soms ook nog in combinatie met een man, die het maar niets vindt dat zijn vrouw studeert, zorg voor eigen zieke ouders of buren of te weinig geld om een kapotte fiets te laten repareren! Door hun verhalen ging ik het leven in Nickerie begrijpen!
Verder werkte ik twee ochtenden per week op het Zr. Dankerscentrum voor gehandicapte kinderen. Daar heb ik de verzorgsters kunnen leren wat de belangrijkste oefeningen zijn voor de kinderen en ook hoe deze oefeningen uitgevoerd moeten worden. Na mijn periode zal er helaas eerst geen nieuwe fysiotherapeut komen. Maar gelukkig begrijpen de verzorgsters het belang van de oefeningen en sommigen hadden beslist aanleg voor fysiothearpie! Door mijn werk op het Dankerscentrum voelde ik me ook daar zeer thuis. De sfeer is erg gemoedelijk en de kinderen spontaan. Het was leuk om weer als fysiotherapeut bezig te zijn op zo’n creatief en praktisch niveau: aanpassen van rollators, adviezen over stoeltjes of speelgoed. Want bijna niets is op maat, de meeste spullen zijn gekregen.

Als manusje van alles kwam ik in contact met veel mensen en langzaam aan snapte ik steeds beter waarom de dingen in Suriname gaan zoals ze gaan: dingen worden hier niet zo strak en zakelijk geregeld als in Nederland; men is hier niet gewend om dingen schriftelijk vast te leggen; als men zich niet aan afspraken houdt durft men elkaar daar niet op aan te spreken; men komt niet op tijd voor vergaderingen etc. Je moet hier uiterst voorzichtig manoeuvreren, er wordt snel geroddeld en relaties zijn zeer belangrijk. Dan krijg je pas de dingen voor elkaar. Ik had daar wel eens moeite mee, maar begreep ook dat je zoiets niet snel kan veranderen.

Mijn drie maanden zijn nu om. De periode was eigenlijk te kort. Ik had graag de diploma-uitereiking van de derdejaars willen meemaken; het resultaat van de verbouwing willen zien; de aangepaste schoentjes voor Kevin en Chifra willen bewonderen……..
Ik wil de WIN-medewerkers, met name Rob, Tobi en Varsha, bedanken voor al hun adviezen en steun en de groep stagiaires voor de gezelligheid. Door hen, maar ook door de gastvrijheid van de Nickerianen heb ik me vrijwel nooit alleen gevoeld en een fantastische tijd gehad.
WIN: heel veel succes met al jullie fantastische projekten. Ik blijf jullie volgen en wie weet:
tot ziens!

Emiliek Baljet.
emiliekbaljet@hotmail.com
 

Website ontwikkeld door SOFTCOM