Nickerie, oktober 2006 – april 2007

Alweer een maand weg uit Nickerie kijk ik met warme en verlangende gevoelens terug naar de tijd die ik in Suriname doorbracht.

Een half jaar mocht ik, uitgezonden door MEE-zhn, manager van het Zuster Dankerscentrum  zijn.

Ik heb het met erg veel plezier gedaan. Het was een feest om elke dag weer tussen deze fijne collega’s, lieve kinderen en heerlijke Surinaamse sfeer te mogen werken.

Ik denk terug aan de mooie, gezellige patio van het Centrum waar altijd wel wat te kletsen en te lachen viel, de blije kinderen die op me af kwamen, de bankjes op de “gang” waarop we de lekkere rijst van Carla aten, de begeleidingsgesprekjes met de medewerkers waarin het normaal was dat we meerdere keren gestoord werden.

Van ongestoord werken was sowieso geen sprake want steeds kwam er weer iemand met een vraag, een idee, geld, of zo maar. Of er liep weer een moeder binnen die opvang of advies zocht voor haar kind, of er werd een rolstoel gezocht voor een familielid. Of er kwam weer iemand met een donatie, er kwam vaak (Nederlands) bezoek, al of niet met de pers. Maar dit ís het werk, zo had Rob mij al bij aanvang verzekerd; inspringen op situaties, relaties opbouwen, daar gaat het om als je iets wilt bereiken in Suriname.

Ik denk aan de huisbezoeken die me steeds weer deden beseffen hoe noodzakelijk dit werk is, aan de dagjes uit, de teamvergaderingen, de feestjes………….

Toch was het ook niet altijd even makkelijk.

Het klimaat dat, vooral de eerste maanden, slopend was, het ongestructureerde, de werkhouding van medewerkers, de samenwerkingsperikelen, achtergronden en problemen van collega’s en kinderen. Alles was anders dan dat ik gewend was en het vroeg veel van mijn aanpassing- en incasseringsvermogen en creativiteit.

Kortom, het was een zeer roerige, gezellige, maar ook leerzame tijd.

Rob was een grote steun hierbij. Hij wist iedere keer weer te vertellen en uit te leggen hoe en waarom er hier op een bepaalde manier gedacht en gehandeld wordt, waarmee ik weer verder kon. Maar ook de collega’s van het Dankerscentrum stonden altijd klaar met raad en daad en met Arjo, mijn Nederlandse collega van “de Paus”, was het heel prettig samenwerken.

Ik hoop dat er ook van mij geleerd is. Dat ik het Centrum weer een stap verder heb gebracht in de ontwikkeling naar een goed draaiende, professionele voorziening voor kinderen met beperkingen.

Er is nog veel te doen. Maar ik heb m’n best gedaan om het proces voort te zetten wat mijn voorgangers gestart hebben.

Ik heb kinderen in een half jaar vooruit zien gaan. Ik zaag en hoorde van ouders dat zij zich prettig, veilig voelen en graag op het Centrum komen.

Begeleidsters heb ik zien groeien en plezier zien hebben in het werk.

En hier gaat het tenslotte allemaal om.

Ik denk met een tevreden en voldaan gevoel terug aan het Centrum en wens van harte dat de positieve ontwikkeling voortgezet wordt.

Naast het werk waren er natuurlijk nog veel meer mooie dingen te beleven in het mooie Suriname. Ik maakte met familie en kennissen tripjes naar het binnenland en meerdere weekenden bracht ik in “de stad” door. Overal was het prachtig en gezellig.

Maar bovenal genoot ik van het leven in Nickerie. De mooie natuur met zijn rijstvelden, palmbomen, de vele vogels. De rustige, ontspannen sfeer, de aardige, geïnteresseerde mensen, de discussies over politiek, de humor, de (straat)feesten, de tennisbaan, het “wandelen”, de Zeedijk waar ik iedere week hardliep, de WiN-medewerkers.

Ik mocht het allemaal meemaken. En ik mis het, alles en iedereen.

Ik wens WiN met al zijn medewerkers en in het bijzonder het Dankerscentrum heel veel succes en plezier toe voor de toekomst.

Hopelijk kan ik ooit nog eens een bijdrage leveren aan dit mooie, voor Nickerie hoog noodzakelijke werk. Hoe dan ook, terug komen zal ik zeker. Al is het maar voor vakantie, om iedereen weer even te zien, de sfeer nog eens te proeven, de vogels te horen of over de Zeedijk te lopen…………

Bernadette Bom

bernadette.bom@hotmail.com

Website ontwikkeld door SOFTCOM